وقتي رونالدينيو شبيه به گذشته خود مي‌شود؛
كاكاي تازه ميلان
قدر مسلم اين كه زمان با او سر سازگاري ندارد و عقربه ساعت به سويي ديگر مي‌رود و وي در سراشيبي زندگي ورزشي‌اش قرار گرفته است و نمي‌توان انتظار داشت كه مثلا 2 يا 3 سال بعد او همانقدر شانس براي احياي خود داشته باشد كه اينك دارد.
درخشش رونالدينيوي برزيلي در اولين مسابقه ميلان در فصل جديد ليگ فوتبال ايتاليا و سهم بارزي كه او در برد 1 2 اين تيم در زمين سيه‌نا به خود اختصاص داد، اميدهايي را كه سران روسونري به وي داشته و در ماه‌هاي اخير پيوسته درباره آن تبليغ مي‌كرده‌اند، بارور كرده و به آن جامه عمل پوشانده است.

به نوشته جام جم و به نقل از 4 Channel ؛ وقتي كاكا هموطن رونالدينيو در ابتداي تابستان امسال در ازاي 65 ميليون يورو به رئال‌مادريد رفت و تبديل به سومين فوتباليست گران تاريخ شد سران ميلان مانور و كار روي رونالدينيو را شدت بخشيدند. استدلال آنها بر اين پايه استوار بوده است كه اگر در دوره حضور كاكا به سبب مهارت‌هاي فني والاي او و همراهي بهتر و بيشتر ساير مهره‌هاي تيم با وي امكان شكوفايي رونالدينيو وجود نداشته، حالا كه كاكا رفته، سن‌سيرو مي‌تواند قلمرو رونالدينيو باشد و او با 29 سال سن در شرايطي قرار ندارد كه نتواند درخشش گذشته‌اش را بازيابد و دست‌كم 80 تا 90 درصد تبديل به همان بازيكني شود كه در بارسلونا بود و با تكنيك ناب و سرعتش در اجراي فني‌ترين حركات چشم‌ها را خيره مي‌كرد و آن تيم را دو بار متوالي قهرمان ليگ اسپانيا و يك مرتبه (2006)‌ هم فاتح جام قهرمانان باشگاه‌هاي اروپا كرد و مهارت و سرعت دريبل زدنش و قوه‌اي كه در هدايت سايرين و به راه‌اندازي يارانش داشت، شگفت‌انگيز به نظر مي‌رسيد.

قابل توجه

از آن تاريخ و از آن روزهاي خوش مدت قابل توجهي مي‌گذرد. وقتي او در بارسا نيمكت‌نشين شد و با فرانك رايكارد كنار نيامد، پپ گوارديولا كه جاي اين مربي هلندي را در نوكمپ گرفت با قطع اميد از نظم‌پذيري وي ترتيب انتقال رونالدينيو به ميلان در تابستان سال پيش را داد. رونالدينيو شروع خوبي در سن‌سيرو داشت و در 6، 7 هفته آغازين فصل گذشته مسابقه‌هاي سري A بازي‌هاي موفقي را ارائه كرد و حتي زننده تك‌گل پيروزي‌ساز روسونري در برابر اينتر در بازي رفت دربي شهر ميلان بود، اما او به آرامي پسروي داشت و از يك‌سو در تاكتيك‌هاي انتخابي كارلو آنچلوتي نگنجيد و از جانب ديگر مصدوميت‌هاي يك فصل پيشتر دوباره به وي رو كرد و رونالدينيو در نيم‌فصل دوم كالچو سايه‌اي كم‌پيدا در سن‌سيرو بود.

در دوره لئوناردو

اما حالا كه آنچلوتي 3 ماه است به چلسي رفته و لئوناردوي برزيلي جاي او را در جمع قرمز‌ و سياه‌هاي شهر ميلان گرفته، به رغم تمامي نتايج ضعيف روسونري در ديدارهاي پيش‌فصل اين اميد به وجود آمده است كه رونالدينيو با درخشش مجدد خود دست مربي هموطنش را بگيرد و كاري كند كه او جانشين مناسبي براي كارلتو به نظر برسد.
بازي شنبه‌شب 31 مرداد ميلان با سيه‌نا نشانه‌هاي اميدبخشي را در اين خصوص به دست داد. اين پاس‌هاي ظريف و دقيق و فني رونالدينيو و ضربات نهايي و تمام‌كننده پاتو، يك جوان برزيلي ديگر مستقر در ميلان بود كه پيروزي را در اين شب نصيب تيم مسافر كرد و اولين 3 امتياز فصل را در رقابتي كه ميلان مجددا با اينتر و يوونتوس در كورس قهرماني سري A خواهد داشت به نام اين تيم نوشت.
رونالدينيو هنوز مي‌تواند همان مهره درخشان باشد و سرنوشت‌سازي كند و همسو با خود، ميلان را به موفقيت برساند

اين تاييد و پاسخ مثبتي از جانب رونالدينيو به مديران ميلان بود كه بعد از رفتن كاكا مكررا از او خواسته بودند كاكاي تازه‌اي براي آنها باشد و مثل گذشته‌اش شود و شبيه به سال‌هاي اوجش (2004 تا 2006)‌ توپ بزند و همانقدر فني و ماهر باشد كه در وجود و ظرفيت و توان‌ وي هست و در 2 سال گذشته به خاطر مسائلي چند پنهان مانده و كمتر مجال بروز يافته بود.

حالا يا هرگز

بازي اخير با سيه‌نا نشان داد كه رونالدينيو هنوز مي‌تواند همان مهره درخشان باشد و سرنوشت‌سازي كند و همسو با خود، ميلان را نيز به اولين اسكودتوي خود از سال 2004 به بعد رهنمون شود. يكي از كساني كه بيشترين اميد را در اين خصوص به رونالدينيو بخشيده، لئوناردو است. مدافع چپ تيم ملي برزيل در جام جهاني 1994 و مدير فني سال‌هاي اخير ميلان كه در 11 مسابقه تداركاتي اين تيم در تابستان امسال فقط دو برد را نصيب روسونري كرد و به عنوان سرمربي جديد ميلان تحت فشار زيادي قرار دارد، مي‌گويد: «من و ساير اعضاي ميلان بيشترين كمك را به رونالدينيو ارزاني مي‌داريم تا وي دوباره اوج بگيرد و هماني شود كه در گذشته بود. ما حس مي‌كنيم اين توان و مهارت هنوز در وجود وي هست و بهتر است او آن را جدي بگيرد و توانش را شكوفا كند؛ زيرا در غير اين‌صورت براي او دير خواهد شد. اگر الان از اين فرصت سود بجويد، شايد فرصت مجدد مناسبي نظير همين مورد در سال‌هاي بعد شامل حال او نشود. نمي‌خواهم بگويم كه براي رونالدينيو يا حالا اين موقعيت شكل مي‌گيرد يا هرگز، اما قدر مسلم اين كه زمان با او سر سازگاري ندارد و عقربه ساعت به سويي ديگر مي‌رود و وي در سراشيبي زندگي ورزشي‌اش قرار گرفته است و نمي‌توان انتظار داشت كه مثلا 2 يا 3 سال بعد او همانقدر شانس براي احياي خود داشته باشد كه اينك دارد. اين فرصتي است كه وي نبايد از دست بدهد و حتي تيم ملي برزيل نيز به اين مورد و مساله نيازي عمده دارد تا بر پايه درخشش وي صعودي قاطع‌تر به مرحله نهايي جام جهاني 2010 داشته باشد و آنجا هم حضوري كاملا موفق را به نمايش بگذارد. همه ما منتظر اين فرآيند هستيم.»

فقط او

آدريانو گالياني نايب‌رئيس قدرتمند ميلان نيز كه در غياب سيلويو برلوسكني رئيس اين باشگاه (و نخست‌وزير ايتاليا)‌ تمام راه‌ها به او ختم مي‌شود و نفوذش در كريدورهاي روسونري بيش از هر كسي است، درباره رونالدينيو و نحوه كار او در ديدار با سيه‌نا كه بي‌شباهت به نمايش‌هاي اوج بارسلونيايي او نبود، مي‌گويد: «رونالدينيو واقعا عالي بود و به همگان نشان داد كه چطور مي‌توان مهاجمان خودي را در آستانه دروازه رقبا تغذيه كرد. پاس‌هاي او براي پاتو و در عمق خط دفاعي حريف بسيار دقيق بود. او نه‌تنها وظايفش را انجام داد بلكه چيزي فراتر از آن هم جلوه كرد. اين كه او بتواند سريع تغيير وضعيت بدهد و با شرايط مختلف خو بگيرد، فقط از ستاره‌ها برمي‌آيد؛ از آدم‌هاي كميابي مثل رونالدينيو.»

گلهاي ديدار فينال ليگ قهرمانان باشگاههاي اروپا

آث ميلان – ليورپول

ورزشگاه المپيك شهر استانبول

 

بیو گرافی اسطوره فوتبال ایتالیا

پائولو مالديني در ميلان ايتاليا و در روز 26 ژوئن 1968 به دنيا آمد. مادر او اريا لوئيزا و پدر وي چزاره مالديني ] بازيكن سابق ميلان و دارنده ي 4 عنوان قهرمان سري A ايتاليا، يك قهرمان ليگ قهرمانان، مربي سابق تيم زير 21 سال ايتاليا و نيز سر مربي تيم ملي ايتاليا در جام جهاني 98 فرانسه مي باشد. پائولو در سنين جواني از طرفداران سفت و سخت يونتوس بود. قهرمان مورد علاقه ي او روبرتو بتگا است. ولي با اين حال او ترجيح داد فعاليت ورزشي خود را از تيم پدرش يعني آ. ث.ميلان شروع كند.





در ابتدا او در پست پيستون سمت چپ بازي مي كرد. ولي پس از مدتي وقتي بيشتر به استعدادهاي خود پي برد تصميم گرفت همچون پدرش در پست دفاع به بازي بپردازد. اولين حضور او در سري A بر مي گردد به 20 ژانويه 1985 و هنگاميكه ميلان در مقابل اودنيه بازي كرد. ميلان در هنگام بازي با اودنيه بازيكنان مصدوم متعددي داشت، پس نيلز هيدهولم مربي تيم تصميم گرفت تا پائولو و چند تن ديگر از بازيكنان تيم جوانان ميلان را براي حضور در نيم كت ذخيره ها دعوت كند. در آغاز نميه ي دوم بود كه مربي او را صدا زد و او به جاي بازيكن مصدوم با تيستيني وارد زمين شد. بنابراين او بدون هيچ هيجاني و از سن 16 سالگي هميشه قسمتي از تيم بوده است. او دو هم پستي طراز اول يعني فرانكو بارزي و ماروتوستي داشت. اگر آن فصل، فصل خوبي نبود، ولي اولين بازي بود كه پائولويك دست مزد واقعي دريافت مي كرد و با آن پول او اولين اتومبيلش را كه يك گلف بود خريداري كرد.


او به جهت موفقيتهاي چشمگيري در ليگ توانست در 21 نوامبر 1986 براي تيم ملي زير 21 سال ايتاليا توپ بزند. اولين حضور مالديني در تيم ملي ايتاليا در ساعت 8:08 پنج شنبه 31 مارچ 1988 تحت مربيگري آزگليو و يچيني در استاديوم هابدوك و در يك ديدار دوستانه در برابر يوگوسلاوي سابق اتفاق افتاد. او در آن زمان هنوز 20 سال هم نداشت و البته روي نيمكت نشسته بود، و در آغاز نيمه دوم بود كه ويچيني به او گفت كه خودش را گرم كند و پس از چند دقيقه بجاي فرانچيني وارد زمين شد. بازي با نتيجه 1-1 به پايان رسيد ولي نتيجه در درجه دوم اهميت قرار داشت،مطلب مهم اين بود كه او تنها چند ماه قبل از جام ملتهاي اروپا در آلمان به عضويت تيم ملي درآمده بود. مالديني در هنگام دريافت جايزه اش به عنوان بهترين بازيكن سال 94 گفت: «اين افتخار بزرگي براي من است كه بدانم افراد زيادي من را به عنوان يك بازيكن بزرگ مي شناسند. اين مطلب از جهت ديگري نيز افتخار مخصوص به شمار مي رود چرا كه معمولاً مدافعان نسبت به گلزنان مورد توجه كمتري از طرف هواداران و رسانه ها قرار مي گيرند. ما بيشتر در موتور خانه قرار داريم تا در معرض توجه ديگران و دريافت افتخارات. بايد اعتراف كنم كه سال 1994 اوج درخشش ورزشي من تا به حال بوده است. براي هر بازيكني بردن يك جام قهرماني يا بازي در مرحله ي نهايي جام جهاني هر كدام به تنهايي مي توانند افتخار بزرگي باشند، ولي من آنقدر خوشبخت بودم كه توانستم هر دوي اين رويدادها را در عرض چند هفته تجربه كنم و البته لازم به ذكر است كه هر موفقيتي كه من تا به امروز كسب كردم تنها حاصل تلاش و اعتبار خودم نيست. افراد ديگري نيز بر زندگي ورزشي من تاثيراتي داشته اند كه ذكر نام آنها براي برقراري عدالت لازم است. مردم هميشه از من در مورد چزاره پدرم كه كاپيتان ميلان در قهرماني سال 1963 و مربي فعلي تيم زير 21 سال است سوال مي كنند. البته من واقعاً دوران بازيگري او را به ياد ندارم. من وقتي بچه بودم تحت مربيگري او در تيم جوانان ميلان بازي كرده ام ولي از او مرد بودن را آموختم. او در واقع بيشتر تفكر درست بازي كردن را به من آموخت تا نكات فني و...نفر بعدي كه لازم است از او يادي ببرم كاپيتانم فرانكو بارزي است. به عقيده من او نسبت به تاثيرگذاري و خدماتش به فوتبال باشگاه ايتاليا و دنيا به مراتب مورد توجه كمتري قرار گرفت. او مردي است كه كلمات بسيار كمي از زبانش خارج مي شود و به جاي آن حرفهايش را در زمين چمن و با بازيش جاري مي سازد. او حقيقتاً شايستگي دريافت چنين جايزه اي كه من از world soccer دريافت كردم را دارد. به هر حال از همگي شما متشكرم.مالديني كه اولين مدافع برنده اين جايزه مي باشد، با دريافت اين درجه خود را در كنار افرادي چون پلاتيني ، رسي و زيكو قرار دارد. و البته كه اين مدافع چپ ميلان و ايتاليا شايستگي دريافت اين درجه را داراست. مالديني موفق با افتخار و خوش تيپ با درآمد تقريبي سالانه 105 ميليون پوند از استعدادهاي فوتبال ايتاليا و جهان است كه البته بسيار مورد علاقه جامعه فوتبال ايتاليا نيز مي باشد.
تنها مشكل مالديني اين است كه خطا نمي كند او يك الگو است. مالديني درتفكر خود اينگونه مي انديشد كه او بازيكني نمي باشد كه براي هر تيمي ها، مربي، باشگاه و يا حتي خودش مشكلي بوجود آورد. در واقع به طور كلي او براي مربيش مثل هديه اي از جانب خداوند مي باشد.

سوابق:

كشور: ايتاليا
متولد: 26 فوريه 1968 _ميلان ايتاليا
قد: 87. 1 متر
وزن: 85 كيلوگرم
پست بازي: دفاع چپ
شماره: 3
متولد ماه: سرطان
وضعيت تاهل: متاهل و داراي 2 فرزند
باشگاه: آ.ث.ميلان
باشگاههاي قبلي: هيچ (هرگز از ميلان نقل مكان نكرده است)
اولين بازي باشگاهي: 20 ژانويه 1985 در برابر او دنيزه (نتيجه 1-1)
اولين بازي ملي: 31 مارس 1988 در برابر يوگسلاوي (نتيجه 1-1)
افتخارات: 4 قهرماني ايتاليا 1988، 1992، 1993، 1994
3 جام يوفا 1989، 1990، 1994
2 جام باشگاهي جهان 1989، 1990
جام جهاني (مقام دوم و مقام سوم)
جام ملتهاي اروپا (مقام دوم )