به گزارش گل؛ سرانجام میلانی ها به آنچه هواداران می خواستند تن دادند و یک مهاجم جدید به خدمت گرفتند. این مهاجم جدید، کلاوس یان هانتلار از رئال مادرید است. این مهاجم 25 ساله وقتی به فرودگاه مالپنسا رسید به خبرنگاران گفت:من بسیار خوشحالم که در میلان هستم، شهری که برای هلندی ها، شهر ویژه ای است. اکنون نگاهی به عملکرد هلندی هایی داریم که تاکنون پیراهن میلان را به تن کرده اند:

10) چدریک سیدورف
با اطمینان می توان گفت که چدریک هیچ گاه نتوانست به قله هایی که برادرش، کلارنس، در میلان به آن دست یافت، برسد. او که به دنبال برادر از این تیم به آن تیم می رفت، در آکادمی جوانان اینتر و رئال مادرید نیز بازی کرد و در سال 2006 به میلان پیوست. او به دلیل کیفیت پایین هیچگاه نتوانست در تیم اصلی جایگاهی برای خود دست و پا کند و به تیم هایی کوچکتر مانند ساووی 74 و مونزا در دسته های پایین قرض داده شد.

9) وینستون بوگارد
اصلا تعجب برانگیز نیست اگر دوران حضور او در میلان را به یاد نداشته باشید. او تنها شش ماه در میلان بود و در این مدت به طور میانگین حتی یک بازی در ماه نیز انجام نداد. ترک میلان شرایط را برای این مدافع بهتر نکرد. او پیش از بازنشستگی پیراهن چلسی و بارسلونا را به تن کرد و البته در این تیم ها نیز توفیقی نداشت.

8) ادگار داویدز
او زمانی به روسونری پیوست که یکی از نفرات تاثیرگذار تیم آژاکسی بود که در سال 1995 قهرمان اروپا شد اما علی رغم توقعات، در اولین سال حضورش در شبه جزیره دچار افت شد. او میلان را به مقصد یوونتوس ترک کرد و در تیم به یکی از بهترین هافبک های دفاعی سری A در زمان خودش تبدیل شد.

7) پاتریک کلایورت
صحبت کردن در مورد دوران حضور او در میلان دشوار است. یکی دیگر از بازیکنان سابق آژاکس که در تنها فصل حضورش در میلان فقط شش گل به ثمر رساند و سپس باشگاه را به مقصد بارسلونا، که در آنجا دوران موفقیت آمیزتری داشت، ترک کرد؛ اما هنوز بعضی از هواداران او را به یاد دارند و از خرید او به عنوان یک شکست تمام عیار یاد می کنند.

6) مایکل رایزیگر
مانند بسیاری دیگر از بازیکن این فهرست در سال 1996 از آمستردام آرنا به سن سیرو آمد اما خیلی زود میلان را ترک کرد. در دوران حضورش که با مصدومیت همراه بود تنها 10 بازی برای میلان انجام داد و سپس در اسپانیا به مربی سابقش، لوئیس فن گال، ملحق شد.

5) یاپ استام
استام که یکی از بهترین مدافعان جهان در زمان خود بود، پیش از پیوستن به میلان با پیراهن PSV آیندهوون، منچستریونایتد و لاتزیو طعم موفقیت را چشیده بود. او دو فصل موفق را با میلان سپری کرد اما در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال 2005، همراه با میلان شکست سختی را مقابل لیورپول تجربه کرد. این مدافع غول پیکر پس از آن به اردویسه بازگشت و دوران بازی اش را با پیراهن آژاکس به پایان رساند.

4) کلارنس سیدورف
اکنون نام کلارنس سیدورف با نام باشگاه میلان با هم عجین شده است. این بازیساز سابق رئال مادرید، در سال 2001 از رقیب همشهری، اینتر، به میلان پیوست و در این مدت با میلان یک قهرمانی در سری A، دو سوپر کاپ اروپا، یک سوپر کاپ ایتالیا، یک جام باشگاه های جهان و دو قهرمانی در جام باشگاه های اروپا را تجربی کرد. قهرمانی در جام باشگاه های اروپا همراه با روسونری او را به تنها بازیکنی تبدیل کرد که با سه تیم مختلف این جام را فتح کرده است. در 33 سالگی، او همچنان یکی از ارکان اساسی تیم است.

3) رود گولیت
شاید دوران مربیگری اش چندان چشمگیر نباشد اما زمانی که در زمین حضور داشت، دوران درخشانی را رقم زد. گولیت که از PSV به میلان پیوسته بود، در فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1989، دو بار گلزنی کرد تا تیمش جام قهرمانی را فتح کند. او در ایتالیا دوران پرافتخار و کم نظیری را در کنار هم وطنانش، رایکارد و فن باستن، سپری کرد. او پس از ترک سامپدوریا در سال 1994 برای مدت کوتاهی بار دیگر پیراهن میلان را به تن کرد. بزرگترین ویژگی اش، انطباق پذیری بالای او برای قرار گرفتن در پست های مختلف بود؛ به طوری که می توانست به عنوان مدافع، هافبک و مهاجم برای تیمش بازی کند.

2) فرانک رایکارد
رایکارد دومین هلندی از جمع سه نفره ای است که در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود، با پیراهن میلان اروپا را به تسخیر درآورده بودند. او توسط آریگو ساکی از یک مدافع به یک هافبک دفاعی تبدیل شد و در قهرمانی های میلان نقشی اساسی ایفا کرد مانند گلی که درفینال جام باشگاه های اروپا در سال 1990 وارد دروازه بنفیکا کرد.

1) مارکو فن باستن
فن باستن که یکی از بت های هواداران میلان بود، یکی از بهترین و کامل ترین مهاجمان نسل خود است. او که به دلیل شم بالای گلزنی مورد توجه آژاکس قرار گرفت و به این تیم پیوست، در ایتالیا و با پیراهن میلان نیز بازیهای خوبش را ادامه داد. او در فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1989 یک گل بی نظیر به استوا بخارست زد و البته در همان سال با یک ضربه سر به یاد ماندنی دروازه رئال مادرید را باز کرد.

سه قهرمانی در سری A، سه قهرمانی در سوپر کاپ ایتالیا، دو جام بین قاره ای، دو سوپر کاپ اروپا و 125 گل زده در طی شش فصل دستاوردهای خیره کننده مهاجمی است که پیش از آسیب دیدگی وحشتناکی که موجب بازنشستگی اش پیش از 30 سالگی شد، به دست آورد. او در سال 1992 عنوان بازیکن سال فیفا را نیز به دست آورد.